Kab Elias (Beqaa) en Baalbek

Ik was dik voor de wekker wakker. Ik had er echt zin in. Het schooltje waar we vandaag naartoe gaan heb ik 2 jaar geleden ook bezocht en het was daar toen ontzettend leuk. Bovendien ook heel erg mooi. Het schooltje lag hoog op een berghelling met een werkelijk prachtig uitzicht over de Beqaa Vallei. Destijds groen en gekleurd van alle bomen en het fruit dat daar overvloedig groeide. Met daarachter de bergen die de grens met Syrië aangeven.
Kortom, veel te vroeg waren we al onderweg.
Dat kan natuurlijk sowieso geen kwaad, want ik was er dan misschien al eens geweest, dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik het weer terug kan vinden. en inderdaad… Geen idee!
Dus een supermarkt in, waar ik al snel door 4 mensen tegelijk geholpen werd… Niemand sprak Engels, maar we kwamen een heel eind en uiteindelijk bleek een van hen – ik verzin dit niet (voor de liefhebbers, dit is een verwijzing naar Sylvia Witteman) – het telefoonnummer te weten van de echtgenoot van de juf van de school.
Die had ik dus een paar tellen later aan de lijn, met de mededeling dat door het ijs op de wegen de school onbereikbaar was. De kinderen hadden ijsvrij (wat voor een Hollander een stuk leuker klinkt dan het in dit geval was – zeker als je het verhaal van gisteren in ogenschouw neemt).

Tja, daar sta je dan, midden in de Beqaa Vallei en geen kind om voor te toveren.
Dan zit er niets anders op dan er maar het beste van te maken. Baalbek, een archeologische site met prachtige overblijfselen van Romeinse en zelfs Byzantijnse tempels van dik voor Christus, was maar anderhalf uur rijden verderop. Dus vroem vroem en toet toet, daar gingen we.
De weg was prima begaanbaar, maar toch wel zo slecht dat heel veel ‘locals’ de weg niet op gingen, waardoor we lekker door konden rijden.

Onderweg in een speelgoedwinkel nog wat springtouw en hoelahoeps gekocht. Daar had het schooltje in Byblos om gevraagd. Zodra de eigenaar doorhad dat we echt ieder springtouw van hem zouden kopen dat hij had, liet hij ons niet gaan voordat hij alle schappen binnenstebuiten had gehaald en uit alle hoekjes en gaatjes nog wat springtouwtjes tevoorschijn had getrokken. Voor wisselgeld moest hij met de auto even naar de buren…

Baalbek was prachtig. Bekijk de foto’s en wees gerust, we hebben er nog veel meer!
Als dit land niet in oorlog zou zijn, was dit een toeristische trekpleister van jewelste. Griekenland is er niets bij. Dat kan ik zeggen, want daar ben ik nog nooit geweest.
Tot slot een kort filmpje met panoramaview. Op de achtergrond van alle kanten het geluid van de oproep tot gebed.

baalbek-1 baalbek-2 baalbek-4 baalbek-3

Hoe toeristisch ook, door de winter was er geen mens. De cafeetjes tegenover de site waren gesloten. De eigenaars waren sneeuw aan het ruimen. Toen een ervan in de gaten kreeg dat we koffie zochten, gooide hij ter plekke de tent open en kregen we (gratis) een kopje koffie, dat we bij zijn kacheltje mochten opdrinken.
Hij liet ons een serieus echte munt met de kop van Alexander de Grote zien, die bij de opgravingen was gevonden. Bij wijze van uitzondering wilde hij die wel aan ons verkopen. Bofkonten zijn we! Ik heb het ding natuurlijk gekocht. Wat moet ja anders als je net gratis koffie hebt gekregen…
Even voor de duidelijkheid. Dit is midden in Hezzbollah gebied! Maar veel gastvrijer kom je ze niet tegen, hoor.

Terug naar Beirut bleek de pas vrijgegeven, dus we hoefden geen sneeuwkettingen om, dat was wel fijn. Ook wel weer jammer, want we waren nu beter voorbereid.. Nieuwe snelbinders gekocht waarmee we de boel, dachten we, wel weer aan de banden konden prutsen. In elk geval beter dan de knakkertjes van gisteren.
De cadeautjes voor deze school liggen dus nog in de auto. Jammer.
Want hoe mooi Baalbek ook was, ik had toch liever op dat schooltje staan toveren.

cadeautjes-op-de-achterbank

Terug naar het blog-overzicht