Jbeil (Byblos)

Vroeg op. Nog even een praatje met de eigenaar van het hotel gemaakt. Hij maakte zich alweer klaar voor een mega verhandeling over het leven en meer specifiek het huwelijk, maar we moesten echt weg want er zaten kinderen op ons te wachten. Maar dan kenden we hem nog niet. Hij wist er zo even snel nog een pracht verhaal uit te persen dat vrouwen in Libanon hun man af en toe een klap met een vijzel gaven, wanner zijn ‘roede’ (dat is de beste vertaling van hoe hij het noemde) het even niet meer deed. Hij nam ons mee zijn kamer in en liet een ouderwetse (buizen)radio zien. Als die het even niet meer deed, dan moest je die ook gewoon een klap geven, zodat de buizen weer wat beter in hun fittingen kwamen te zitten. Daar komt de uitdrukking ‘het licht weer zien’ vandaan.
Ja, zo leer je nog eens wat!
We kregen ook nog snel wat sinaasappels en bananen uit eigen tuin mee voor onderweg. Lekker!
We komen elkaar vast nog eens tegen. Is het niet in dit leven, dan wel in het volgende.

Bij de afslag van de snelweg stond de man (Keith) van de directrice (Nahla) ons op te wachten om voor ons uit te rijden naar het schooltje. In dit geval was het de benedenverdieping van een appartement dat ze van een NGO konden huren. De kamertjes deden dienst als klaslokaaltje en waar een wil is, is een weg…

De directrice had bedacht dat de kleutertjes apart de voorstelling te zien zouden krijgen en omdat dat er maar 12 waren was het eerste optreden lekker rustig. Ik had me ook voorgenomen om extra rustig te doen. Het een beetje ‘klein’ te houden, zodat die kleintjes het goed naar de zin zouden hebben.
Afijn, ik ben daar natuurlijk niet zo goed in, dus in ‘no-time’ ging het dak eraf. Heerlijk! Wat een ontzettend lieve kinderen waren dit. De een nog schattiger dan de ander. Ik kon bijna niet kiezen welke foto’s ik hieronder zou plaatsen.
Als mensen me vragen wat ik eigenlijk ga doen, dan zeg ik meestal: “Ik ga die kinderen een uurtje pret bezorgen”. Zo simpel is het. En als ik dan de foto’s bekijk… Yes! Gelukt.

publiek-1-6 publiek-1-5 publiek-1-4 publiek-1-3 publiek-1-2 publiek-1-1

De tweede groep met de oudere kinderen (de oudsten zijn ongeveer 8) was een stuk groter. Maar ze pasten nog best in het kamertje. Hier heb ik me niet ingehouden. En die kinderen ook niet. Qua pret precies hetzelfde verhaal. Je ziet ze zo intens genieten. Soms in het begin nog niet. Ze zijn hier niet zo gewend dat mannen zich zo raar gedragen. Maar als ze eenmaal aan me gewend zijn, dan breken ze ook echt helemaal open.
Juf trouwens ook. Toen die plots 2 balletjes in haar hand had, sprong ze letterlijk een halve meter de lucht in met een gil alsof ze op een krokodil was gestapt.

publiek-2-4 publiek-2-3 publiek-2-2 publiek-2-1

Na afloop zijn we meegenomen voor een Libanese lunch door Nahla en Keith.
Ik volsta even met te zeggen dat we ‘s avonds niet meer hebben gegeten 🙂

lunch-met-nahla-en-keith2 lunch-met-nahla-en-keith1

Keith is met pensioen en loopt daar rond als een soort dikke opa voor al die kinderen. Geweldig om te zien. Hij knuffelt, aait, kust en geeft die kinderen zoveel aandacht en liefde als ze maar willen. Iets wat ze ook niet perse gewend zijn. Ze horen overal om zich heen dat vluchtelingen ‘bad news’ zijn. Alleen maar slechte verhalen over hun thuisland, waardoor ze zichzelf ook zo gaan voelen. Keith en Nahla en alle andere juffen en meesters proberen daar zoveel mogelijk liefde tegenover te zetten, zodat ze een wat positiever zelfbeeld krijgen.
Dat doen ze bijvoorbeeld ook door het lesmateriaal aan te passen. Ze zoeken zelf naar lessen over Syrië en ze praten met de kinderen over identiteit.

Uiteraard ook nog even over het systeem gepraat. We praten met bijna iedere juf wel over het onderwijs. Dat komt natuurlijk doordat Simone mee is. Beroepsdeformatie. Maar wel heul interessant.
In Libanon heb je ‘public schools’ en ‘private schools’. En dan heb je de vluchtelingenschooltjes, die zich eigenlijk niet zo mogen noemen. Die staan duidelijk onderaan de ladder. Leerkrachten krijgen hier het minst betaald (zijn ook genoodzaakt om een tweede baantje ernaast te hebben, anders kunnen ze niet rondkomen). Uiteraard krijgen de leerkrachten van de public schools het meeste salaris. Je ziet dan ook dat de vluchtelingenschooltjes zelden tot nooit een echt goed gekwalificeerde leerkracht in dienst hebben, wat overigens volgens Nahla niet perse iets over de kwaliteiten van de leerkrachten zegt om met déze kinderen te werken.
Het salaris van het schooltje van vandaag wordt opgehoest door een Koreaanse NGO. Maar die heeft aangegeven er mee te stoppen. Ze hebben daarom geen idee of het schooltje volgend jaar nog wel bestaat.

Er zijn hier overigens ook verschillende groepen vluchtelingen. Een aantal woont in kampen, maar een aantal is ook langzamerhand ingeburgerd. Dat wil zeggen, ze leven tussen de Libanezen, maar wel in de mindere huizen, verdienen minder en worden nog gezien als tweederangs burgers. De kinderen mogen ook vaak niet samen met de Libaneze kinderen naar een public school. Als oplossing is bedacht dat er iedere dag 2 ‘shifts’ zijn. ‘s Morgens de Libanese kinderen en ‘s middags de vluchtelingenkinderen. Alleen bij de private schools gaan de kinderen de hele dag naar school. Dat heeft dus best grote consequenties voor de Libanese kinderen.

De kinderen die ook daar niet voor in aanmerking komen, belanden in schooltjes die zijn opgezet door hulporganisaties. Nahla zei: “En natuurlijk zijn er nog meer kinderen. Kinderen die geen enkel onderwijs krijgen, maar ik kan niet iedereen helpen. Ik focus me nu op mijn kinderen. Meer kan ik niet doen.”

Zoals de kinderen na afloop naar huis werden gebracht was trouwens ook best een goeie truc. 21 Kinderen in een auto. Gewoon een beetje duwen. Ik kon er nog net een foto van maken.

kinderen-in-auto

Terug naar het blog-overzicht