Tripoli

Yes! De eerste voorstellingen zitten erop.

We werden rond 9:30 verwacht. Maar met het verkeer hier weet je het maar nooit, dus we zaten 8:30 al in de auto om vervolgens diep Tripoli in te duiken. ‘The Evangelical School for Refugees’ stond midden in Tripoli en dat betekent dat we een wirwar van bizar smalle straatjes door moesten, waar de auto’s doorheen scheurden alsof ze James Bond in achtervolging waren. Echt, het voelde als een film. Simone navigeert, dus die riep “Links! Rechts! Nee… Hierin!” Ik:”Dat past niet!” Simone:”Jawel! Die andere auto doet het ook”. Centimeters! En dan iemand tegenkomen halverwege. Afijn.. Spanning en sensatie en de voorstellingen moesten nog beginnen.

Gelukkig konden we op een soort binnenplaatsje parkeren. Gadegeslagen door een stuk of 20 soldaten die daar aan het ‘trainen’ waren liepen we met de goochelspulletjes naar het lokaal waar de optredens plaats gingen vinden.
De kleuters kwamen eerst.. Ik ben altijd weer verbaasd hoe klein kinderen kunnen zijn… Zo schattig.
De juf die vertaalde sprak zelf ook niet zo heul best Engels, dus laat staan dat die kleintjes er wat van begrepen, maar dat maakte allemaal geen bal uit. Wat een pret.
Ik had allerlei trucs uitgezocht waarvan ik dacht dat ze wel aan zouden slaan. Nou, dat had ik best goed bedacht… Al na 2 trucs was de chaos niet meer te overzien. Ze wilden allemaal helpen. “ạảnā” “ạảnā” (klinkt als Anna en het betekent IK).
Juf was bijna in paniek. Ze wilde dat al die kinderen braaf naar mijn trucjes gingen zitten kijken… Haha.

Half uurtje pauze.
Even met Simone in conclaaf. Welke truc sloeg aan? De grote toverstok! En de touwtruc (met dank aan Ron van Magicshop voor het idee). Welke was minder? Crepe papier scheuren en een slinger van maken… Dus die kon eruit.
Een paar trucs snapten ze niet helemaal, dus daar even wat andere tekst bij bedacht.
Dat hielp. De tweede voorstelling was nog beter. Ik kon een aantal dingen duidelijker maken, zodat de pret nog groter werd. Ook de ‘cards accross’ was een toppertje. Vooral omdat die zo duidelijk is. Lekker een paar keer tot 10 tellen. Dat kunnen ze allemaal wel! Ik heb daarna een konijn bij me voor het zware werk.
Koekjes tevoorschijn toveren leek me ook leuk. In Nederland geef ik een kind dan een recept en die leest dat dan voor. Het leek me geinig om dat in het Nederlands te doen. Bloem, suiker, ei… Ik zag ze al worstelen. Slecht plan, want ze spreken echt alleen maar Arabisch. Dus het arme kind snapte de letters niet eens, laat staan dat hij iets kon uitspreken.
‘s Avonds in het hotel dus maar even een recept in het Arabisch laten schrijven voor morgen.

recept-in-arabisch

Op de foto zie je dat de kinderen allemaal hun jas aan hebben. En dan realiseer je je weer dat je niet in Nederland staat. De jassen zijn simpelweg voor de kou. De school is niet verwarmd en ze zijn daar qua kou niet zoveel gewend. Met wat kleine draagbare kacheltjes wordt nog wel geprobeerd om het een beetje behaaglijk te krijgen, maar dat was onbegonnen werk. Dus… jassen aan en mutsen op.

publiek-tripoli 1

Maar eind van het verhaal is toch dat we enorm veel pret hebben gehad met z’n allen. Als je naar die gezichten kijkt, dan weet je wel waar je het voor doet. Onbetaalbaar!

publiek-dinsdag

‘s Middags door Tripoli gewandeld op zoek naar nieuwe cadeautjes. Prachtige steegjes met van die piepkleine winkeltjes gezien, maar voor de cadeautjes moesten we in de grote winkelstraat zijn. Klei bleek zeer in de smaak te vallen, dus we hebben in de ‘City Toys’ het hele schap leeg gekocht.
Daarna nog een wandeling langs het strand. Onwaarschijnlijk harde wind! Metershoge golven, waar ook de lokale bevolking op af kwam om foto’s van te maken. Dat maken ze niet elk jaar mee…
In het haventje, dat lekker in de luwte lag, zag het er heel anders uit. Prachtige besneeuwde bergen op de achtergrond.

haven-tripoli-sneeuw fruit-winkel-tripoli winkeltje

Om de hoek van het hotel, in zo’n steegje, vonden we een eethuisje met een grote lap plastic die het ‘terras’ windvrij moest houden. Dat zag er prima uit.
De eigenaar beloofde ons een ‘full arrangement’ van Libanese gerechten en die belofte heeft hij ingelost. En “natuurlijk” had hij mango sap. Hij had alles! Waarop zijn zoon snel naar het winkeltje om de hoek werd gestuurd om alles op de kop te tikken. Ik ga niet iedere dag opschrijven dat het eten heerlijk was, want dat hebben jullie ondertussen al wel begrepen, neem ik aan.
Oke… Deze opmerking van Simone dan: “Ik denk serieus dat ik nog nooit van m’n leven zo lekker heb gegeten”. Nu duidelijk? Het heeft allemaal zoveel smaak. Zo diep, heftig, gekruid, apart, gevarieerd… Afijn, Koen, je moet ook maar een keer hiernaartoe, dan kun je je hart ophalen.

De eigenaar bleek ook zanger. Eerst van Libanese strijdliederen, maar hij kon ook Engelse liedjes, dus hebben we samen ‘My Way’ door de zaak geschald. Hij verwacht me volgend jaar terug om te bevestigen dat Tripoli de mooiste stad van Libanon is, met de meest gastvrije en vriendelijke mensen. Hij heeft zelf in elk geval zijn best gedaan. Tien punten.

Terug naar het blog-overzicht