Minyara

Een uur rijden vanaf Tripoli naar het noordoosten ligt Minyara. Vlak voor het dorpje, ergens aan de grote weg staat een garage. Deze is omgebouwd tot schooltje voor de kinderen uit het vluchtelingenkamp dat iets verderop van de weg ligt. Omgebouwd betekent dat er wat muren in zijn gezet, alles wit is geschilderd en daarna door de juffen zijn versierd met uitgeknipte bloemen en vlinders.

Goed om te weten is dat Libanon geen straatnamen kent. En ook geen huisnummers.
De enige manier om ergens te komen als je niet weet waar het precies is, is dus door het aan iemand te vragen. Desnoods 6 keer.
Ik probeerde gisteren aan de juf van de school in Tripoli te vragen of ze me kon uitleggen hoe die garage er uitzag, en waar langs de weg die zich ongeveer bevond, zodat ik er gewoon direct naartoe kon rijden. Maar ze keek me aan alsof ik niet goed snik was… Hoezo wil ik dat allemaal van te voren weten? Gewoon vragen morgen.
Als rechtgeaarde hollander vind ik dat best lastig. Dus toen we er bijna waren heb ik de ‘directeur’ van het schooltje gebeld met dezelfde vraag: “waar is het ongeveer en hoe kan ik het herkennen?”. “Waar ben je nu?” was de vraag terug. “Bij de Nissan garage”. “Oke, rij maar door tot je een paarse mercedes ziet, daar zit ik in en dan rij ik voor je uit”. Veel makkelijker dan uitleggen!
Zo ging het gisteren overigens ook. Toen we in centrum Tripoli bijna bij de school waren, vond ik iemand die engels sprak die wist waar de school was. Hij liet z’n winkel achter en liep voor me uit naar het schooltje. Zo doe je dat.

Door de vele regen van de afgelopen periode was het kamp bijna helemaal ondergelopen en verschillende tenten waren door het stromende water ingestort. Vandaar dat niet alle kinderen op school waren. We hebben daarom besloten om niet twee, maar 1 voorstelling te spelen. Ze pasten makkelijk allemaal in het halletje.
De juffen waren bijna net zo enthousiast als de kinderen.

Ik heb de truc ‘Timmy de Tijger’ ook mee. Een lief geschilderd plaatje van een tijgertje.
Maar dat zeg ik natuurlijk niet. Ik zeg dat ik een tijger mee heb. Beetje gevaarlijk! Dat werd prima vertaald door juf. Dat was duidelijk te zien aan het gezicht van het meisje op rij 1. Ze ging al beteuterder kijken. En toen ik Timmy uit mijn koffer wilde halen (waar nog geen poes in past, laat staan een tijger – maar goed, die logica kent een kleuter niet) werd het haar te gortig en begon ze keihard te huilen.
Ze heeft voor de veiligheid de hele act bij juf op schoot gezeten. Voordat ze weer naar haar plekje op rij 1 terug ging heeft ze wel heel goed gekeken of Timmy weer in de koffer zat.

De al eerder besproken truc met de grote toverstok was vandaag hilarisch. Het jongetje dat de stok vast had, had snel in de gaten wat er wel en niet kon, dus hij verkocht me 3 keer een enorme knal met die stok. M’n bril vloog van m’n hoofd. Of kinderen rijk zijn of arm, of in West Europa wonen of in een kamp in Libanon. Dat vinden ze leuk! Yes… Pret!

publiek-minyara

Na afloop kreeg ieder kind een soort pannenkoekje met veel kruiden en sesamzaadjes.
Dat is hier een beetje de functie van deze schooltjes. Het is niet alleen om de kinderen te leren reken en lezen, maar ook om ze hygiene te leren, hoe ze voor zichzelf moeten zorgen. En ook om ze uit het kamp weg te halen – de schooltjes zijn bewust niet op het terrein van het kamp. Even geen modder en viezigheid, maar een (relatief) schone school, waar ze hun handen kunnen wassen, eten krijgen en als het nodig is een paar nieuwe schoenen.
De kinderen worden aan het eind van de dag met een busje (dat in Nederland van z’n langzalzalevensdagen niet zo over de weg zou mogen – duwen en proppen tot ze als een worst in die auto zaten – over veiligheidsriemen hebben we het niet eens) weer teruggebracht naar het kamp.

Lekker vroeg klaar, want maar 1 voorstelling, dus alle tijd om terug naar Beirut te rijden.
Tja, dan wordt het toch tijd om iets over het verkeer te schrijven.
Zomaar wat voorbeelden:

  • Als je bij een rotonde driekwart rond moet, dan kun je dat natuurlijk doen, maar je kunt ook even snel linksom tegen het verkeer in over de rotonde naar links. Veel korter.
  • Zelfde verhaal als je bij een winkel bent en je moet een stukje terug. Gewoon even tegen het verkeer in.
  • Rechts heeft in principe voorrang, behalve als links er eerder is. Of harder doorduwt.
  • Eigenlijk is het altijd een kwestie van ‘ritsen’. Je neemt gewoon voorrang en de volgende doet dat ook, dus uiteindelijk loopt het nog best een soort van soepel.
  • Rechts inhalen is ook heel normaal.
  • Strepen op de weg zijn voor de sier. Een driebaansweg, daar passen makkelijk 4 auto’s naast elkaar, dus dat gebeurt ook. Je moet niet raar opkijken als je op een gewone weg met z’n tweeën naast elkaar rijdt en er komt iemand tussendoor. Of nog fraaier: Binnen de bebouwde kom, er passen krap 2 auto’s naast elkaar. Het is waanzinnig druk dus je rijdt langzaam vooruit. Rechts is een benzinepomp. Dan komt je achterligger doodleuk rechts inhalen! Over de grond van de benzinepomp heen en hij drukt zich vlak voor je de weg weer op.
  • Rij je verkeerd? Dan rij je over de middenberm hopla de andere weghelft op. Het aanstormende verkeer stopt wel.
  • Als het echt een keer helemaal vast staat, stapt er wel iemand uit, die begint aanwijzingen te geven en iedereen doet wat ‘ie zegt en in ‘no-time’ rijdt alles weer.
  • Inhalen doe je met hooguit 3 cm tussenruimte. Het is draaien, gas geven en gaatjes vinden en erin schieten. Al toeterend uiteraard. En het mooie… Het lijkt agressief allemaal, maar het is het eigenlijk juist niet. Iedereen vindt alles prima.
  • Op rotondes is het feest compleet. Dat is gewoon niet te beschrijven. En toch komt alles goed… We hebben nog geen botsing gezien. Dat er niet zo hard kan worden gereden helpt daar natuurlijk wel bij.
  • Eigenlijk een beetje als fietsers in Amsterdam en Groningen. Maar dan met auto’s.

Zojuist belde Wilbert.
In de bergen is het bar en boos. Veel sneeuw en vorst. De Beqaa vallei is niet te bereiken. En morgen ook niet. Jammer, daardoor gaan de optredens van morgen niet door en blijven we nu in Beirut. gelukkig was er volgende week dinsdag nog een vrije dag, dus daar schuiven we de optredens nu naartoe. Het schijnt morgen beter weer te worden. Dus daar gaan we dan maar vanuit.

Nu dus een avondje in ons basiskamp. Zelf koken. Macaroni met worstjes en sla… Tja.

Terug naar het blog-overzicht