Tyre

De meeste schooltjes staan buiten de vluchtelingenkampen. De gedachte erachter is dat ze de kinderen uit de kampen willen halen, en een veilige en schone omgeving bieden. Dat lukt niet altijd, vandaar dat een enkel schooltje in het kamp zelf staat. Zoals dat van vanmiddag. Maar eerst ‘s morgens naar een piepklein schooltje in een arme buurt in Tyre. De ruimte is pas sinds kort gehuurd door Chris. De kinderen gaan nog maar een maand naar school. Daardoor zijn ze nog niet helemaal gewend om een uurtje stil te zitten. De leraar had de knoet er flink over in een poging dat voor elkaar te krijgen.
Maar dan kom ik. Loltrapperij en interactieve gein. Dus je ziet het waarschijnlijk wel voor je… Ene grote bende. Kinderen die me de trucs bijna uit m’n handen wilden trekken. Ze wilden állemaal bij íedere truc helpen. Ook degenen die al geweest waren. Haha… Nu ben ik wel wat gewend. Ook in Nederland kom ik weleens op een school waar de lieverdjes niet helemaal meewerken. Meestal trek ik het wel recht. Maar dat vond de meester natuurlijk maar slappe hap. Dus die heeft zich er ook nog vrolijk tegenaan bemoeid. Je zult altijd zien dat tijdens een voorstelling als deze de wet van Murphy toeslaat. Nu, Murphy kon er wat van vandaag! Bij de koekjestruc gooi ik altijd wat wasbenzine in de pan en steek dat aan. Leuk! Vlammetjes.
Maar nu ging het een beetje mis. De vlammen sloegen een halve meter de lucht in. Kwamen naast de pan, dus de deksel erop hielp niet. Tafelkleedje in de fik. Ik pakte de hele handel op om het op de grond te zetten om mijn kleedje te redden, dus mijn armen ook in de fik. Geen haar meer te bekennen… De meester was toen gelukkig al weg.
Afijn, aan hilariteit geen gebrek. Iedereen dacht dat het erbij hoorde. Spektakel.

publiek publiek-rommeltje meisje-lacht

Samen met Chris, zijn vrouw Kim en zoon Connor zijn we wezen lunchen en nog snel even een opgraving bezocht. Weer zo’n site waarvan je je afvraagt hoe het mogelijk is dat hier geen rijen toeristen naartoe komen. Prachtig. En groot!

tyre-hippodrome

Toen het kamp.
Dat is eigenlijk precies zoals je dat op tv weleens ziet. Maar ook hier geldt dat het toch even anders binnenkomt als je er daadwerkelijk staat en je ziet een moeder lopen met een waanzinnig schattig babietje van 3 maanden op haar arm. Het mannetje is daar geboren. Dan denk ik toch even na over wat voor toekomst hij heeft. Of juist niet heeft natuurlijk.
De vluchtelingen betalen overigens voor deze tenten. Ze huren feitelijk de grond. Ook Chris heeft een stukje grond gehuurd. En daar een tent opgebouwd. Het schooltje. Niet alle kinderen komen naar school. Sommigen moeten werken. Spullen verkopen langs de weg aan automobilisten. Een euro of 3 per dag is ongeveer de opbrengst.

tentenkamp kamp-schooltje

Wat ik extra leuk vond aan de voorstelling van vandaag was het feit dat de moeders ook kwamen kijken. en die hadden misschien nog wel de meeste lol. Zo’n mafkees hadden ze nog niet vaak gezien. Dat was wel duidelijk. De vaders wilden niet komen. Maar door het gelach van de moeders en de kinderen kwamen er steeds meer mannen in de deuropening staan, die het ook duidelijk naar de zin hadden.

mannen

Een wat ouder jongetje vond het ook allemaal maar niks. Een beetje ongeïnteresseerd stond hij achteraan. Maar naarmate de voorstelling vorderde kwam hij steeds verder naar voren en bij de laatste truc stond hij vol overgave en met een enorme smile op zijn gezicht een kip na te doen om een ei tevoorschijn te toveren.
Na afloop kwam een van de vaders ons uitnodigen voor koffie. Dat was best een goed teken.

kaarttruc moeders

Na afloop snel via het Zuiden naar de Beqaa vallei gereden. Een prachtig gebied. Heel anders dan de kuststrook. Jammer genoeg werd het al vroeg donker, wat de rit vrij vermoeiend maakte. Ook omdat de tegenliggers lekker met grootlicht rondreden, zodat ik door de witte stippen in mijn ogen de rand van de weg niet meer helemaal scherp had. Best onhandig als je weet dat we soms letterlijk langs een afgrond reden.
Maar klagen doen we niet, we hebben weer een avontuur beleefd!

We komen overigens regelmatig mensen tegen die in Nederland zijn geweest. Een dominee vertelde dat hij naar Amsterdam was geweest en dat.. “Nee echt, dit is echt waar, in Amsterdam, daar rijden bussen. En dan zijn er plekken waar een lijstje hangt hoe laat de bus aankomt. Hahahaha.. Dat op zich was al grappig. Maar luister, het verhaal was nog niet af! Want die tijd kan dan bijvoorbeeld 2 minuten over twaalf zijn. Hahahaha.. Hoe grappig is dat. En nou komt ie!!! Die bus…. Die kwam dan ook daadwerkelijk om 2 minuten over 12. Haha, dat verzin je toch niet…
Ter verduidelijking. Als je in Libanon maandag 10 uur een afspraak hebt en je komt om 11 uur aan, dan zeggen ze: “Het is toch nog maandag”.
Bussen hebben ze hier ook. Die rijden een route. En als iemand ergens langs de route staat en naar die bus zwaait, dan slingert die bus naar de kant en de klant stapt in. Soms rijden er 3 bussen achter elkaar aan en een andere keer moet je even wachten. Maar hé, het is toch nog steeds maandag.

Terug naar het blog-overzicht