Dagje vrij wegens slecht weer

Heerlijk uitgeslapen, alle klei even op en rijtje gelegd. Het ziet er indrukwekkend uit, maar het is nog lang niet genoeg voor alle schooltjes. Dus vandaag in de stad weer op klei-jacht.

stapel-klei

Heerlijk geluncht met Wilbert in een hip Libanees tentje. Nog steeds lekker, maar het begint er wel meer westers uit te zien. En daarna in de auto om alvast naar de Beqaa Vallei te rijden. De pas zou open zijn, ondanks de sneeuw, dus vol goede moed reden we richting het Oosten.
Maarrrrr… Te vroeg gejuicht. We reden bijna bij de top een file in, waar we 3 uur in hebben gestaan. Tergend langzaam en regelmatig 10 minuten zonder enige beweging kropen we naar boven.
Daar aangekomen stonden een stuk of 30 legermannetjes te controleren of je wel sneeuwkettingen om je banden had. Zonder kettingen kon je omkeren naar Beirut. Daar hadden we natuurlijk geen zin in, waar de plaatselijke handelaartjes duidelijk op gerekend hadden, want die stonden al klaar met hun koopwaar. Sneeuwkettingen voor 50 dollar. Dat is volgens ons best aan de prijs, maar goed… We wilden door. De mannetjes legden de ketting er wel netjes voor ons om.
Om daarna uiteraard doodleuk te vertellen dat het 50 dollar per band was, dus of we even 100 dollar wilden aftikken. Daar hadden we niet zoveel zin in en na een beetje heen en weer discussiëren, best lastig als geen van de mannetjes engels spreekt, hebben we geloof ik ongeveer 75 dollar betaald. Maar goed, we waren erdoor!

sneeuw-langs-de-weg-donderdag

Eenmaal de berg over bleek dat ‘er netjes voor ons omgelegd’ niet helemaal netjes te zijn geweest. De ketting van de linkerband vloog er uit zichzelf af en toen ik bij het hotel de andere ketting eraf haalde, zag ik dat het een ketting was die, laat ik het netjes houden’… niet uit de winkel kwam. Misschien leuk om te vermelden dat er ook een snelbinder van een fiets in het spel was. Vogel de rest zelf maar uit…

Het hotel bleek luxe. Echt heel prachtig. Met een bed waar je minstens met z’n vieren in dwars kunt liggen.

3-persoonsbed

Sneeuw zijn ze hier overigens niet echt gewend. Ze hebben het allemaal onwaarschijnlijk koud en gaan er vanuit dat wij het dan ook koud hebben. Het extra voor ons op de kamer gezette kacheltje stond dan ook al een uurtje vrolijk te loeien toen we binnenkwamen. Bloedheet! Ik heb ooit in een tomatenkas gewerkt. Dat was hier niks bij!

kachel-op-de-kamer

Het verschil in leefomstandigheden van ons en de kinderen in de kampen slaat je wel in je gezicht als je zo’n kamer binnen stapt. De ongelooflijke luxe die wij ons kunnen veroorloven tegenover de zelf geknutselde tentjes waar de kinderen nog geen twee kilometer verderop in wonen.

Terug naar het blog-overzicht